موزه زمان تهران، یکی از متفاوت‌ترین موزه‌های ایران، مجموعه‌ای از ساعت‌ها و ابزارهای سنجش زمان را در دل یک عمارت تاریخی به نمایش گذاشته و بازدیدکنندگان را با مسیر تحول انسان برای اندازه‌گیری زمان آشنا می‌کند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی انسجام نو، موزه زمان یا «تماشاگه زمان» در منطقه زعفرانیه تهران قرار دارد و ساختمان آن به خانه تاریخی حسین خداداد شهرت دارد. پیشینه بنای اولیه این مجموعه به دوره قاجار بازمی‌گردد و حسین خداداد در دهه ۱۳۴۰ این ملک را خریداری کرد و عملیات بازسازی و تزئین آن را آغاز کرد؛ فرآیندی که سال‌ها به طول انجامید و گچ‌بری‌های گسترده و تزئینات هنری، جلوه ویژه‌ای به ساختمان بخشید.
این مجموعه در خرداد ۱۳۷۸ با کاربری موزه راه‌اندازی شد و به نمایش ابزارهای مرتبط با اندازه‌گیری زمان اختصاص یافت. ساختمان موزه نیز در سال ۱۳۸۲ با شماره ۱۰۸۶۸ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد.
در موزه زمان، تنها با ساعت‌های معمولی روبه‌رو نیستیم؛ ساعت‌های آبی، شنی، آفتابی، روغنی و شمعی بخشی از مجموعه را تشکیل می‌دهند و در کنار آنها نمونه‌هایی از ساعت‌های مکانیکی، دیواری، رومیزی و جیبی نیز به نمایش درآمده است. این مجموعه در واقع روندی تاریخی را روایت می‌کند؛ از زمانی که انسان با حرکت خورشید، جریان آب و شن، گذر زمان را اندازه‌گیری می‌کرد تا ظهور ساعت‌های مکانیکی و ابزارهای دقیق‌تر
بخش دیگری از موزه به ساعت‌های جیبی و نمونه‌هایی اختصاص دارد که به شخصیت‌های شناخته‌شده تاریخی تعلق داشته‌اند. همچنین اسناد و اطلاعاتی درباره تقویم و شیوه‌های مختلف سنجش زمان در این مجموعه دیده می‌شود.
آنچه تماشاگه زمان را متفاوت می‌کند، ترکیب «تاریخ، فناوری و معماری» در یک مجموعه است؛ بازدیدکننده هم‌زمان می‌تواند معماری و گچ‌بری‌های یک خانه تاریخی را تماشا کند و با ابزارهایی آشنا شود که انسان در دوره‌های مختلف برای پاسخ به یک پرسش ساده اما اساسی ساخته است: زمان را چگونه اندازه بگیریم؟
