یک کارشناس حوزه آموزش با اشاره به شکاف عمیق میان حقوق ۲۵ میلیون تومانی معلمان و هزینه ۶۰ تا ۷۵ میلیون تومانی زندگی، گفت فشار معیشتی و کاهش انگیزه باعث استعفای معلمان و خروج نیروهای کیفی از آموزشوپرورش شده است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی انسجام نو، محمدرضا نیکنژاد، کارشناس حوزه آموزش، در گفتوگویی با خبرآنلاین با اشاره به ویدئوهای منتشرشده در فضای مجازی درباره استعفای معلمان، این کنشها را تنها «نوک کوه یخ» دانست و گفت بیانگر بحرانی عمیقتر در بدنه آموزشوپرورش کشور هستند. وی افزود: «بسیاری از معلمان که در شرایط مشابهی قرار دارند، یا از پیامدهای احتمالی علنی کردن استعفای خود هراسانند یا اصلاً در فضای مجازی حضور ندارند که آن را منعکس کنند.»
این کارشناس آموزش با اشاره به شکاف عمیق بین درآمد و هزینههای زندگی اظهار داشت: «زمانی دغدغه معلمان کم بودن حقوق بود، اما امروز این وضعیت به مرحلهای بحرانی رسیده است. در حالی که هزینههای زندگی در یک شهر متوسط دستکم ۶۰ تا ۷۵ میلیون تومان برآورد میشود، میانگین دریافتی معلمان با سابقه حدود ۱۵ سال، به ۲۵ میلیون تومان رسیده است؛ رقمی که عملاً ناتوان از چرخاندن چرخ یک زندگی حداقلی است.»
نیکنژاد تصریح کرد که تورم و فشارهای اقتصادی، سبد معیشتی فرهنگیان را چنان کوچک کرده که بسیاری از آنها برای جلوگیری از فروپاشی خانواده، ناگزیر به داشتن شغل دوم هستند. وی گفت: «معلمی که خود تحت فشارهای خردکننده اقتصادی است و نگران تأمین هزینههای اولیه زندگی است، با چه روحیهای میتواند به دانشآموزان آموزش دهد؟ وقتی منزلت و جایگاه معلم از نظر اقتصادی تنزل مییابد، امکان امیدبخشی به آینده برای دانشآموزان نیز از بین میرود.» وی افزود که این دغدغههای معیشتی، کیفیت آموزش را در کلاسهای درس به شدت کاهش داده و باعث شده بسیاری از معلمان با بیانگیزگی و ناامیدی سر کلاس حاضر شوند.
این کارشناس آموزش در بخش دیگری از تحلیل خود، کارکنان سازمانهای ناکارآمد را به سه دسته تقسیم کرد: کسانی که با سیستم کنار آمده و تنها حضور فیزیکی دارند، کسانی که تحت فشارهای مادی و معنوی خروج را انتخاب میکنند و معلمان منتقدی که آینده و کیفیت کارکرد سیستم برایشان اهمیت دارد و میمانند و اعتراض میکنند. وی تصریح کرد که دولتها باید معلمان دسته سوم را به عنوان سرمایههای خود بدانند و به جای تنبیه یا اخراج آنها، فضای نقد را برایشان باز کنند.
نیکنژاد در پایان، استعفای توأم با ناراحتی معلمان را نوعی اعتراض به وضعیت موجود دانست و هشدار داد: «این روند، نشاندهنده یک بحران جدی در کشور است. سیستم در حال از دست دادن نیروهای کیفی و علاقهمند خود است؛ نیروهایی که تا آخرین لحظه به امید تغییر مانده بودند، اما اکنون ناامیدانه ساختار را ترک میکنند. این خروج نیروهای کیفی، بسیار ترسناک و تأسفآور است و اگر تدبیری اندیشیده نشود، عواقب جبرانناپذیری برای آینده آموزش کشور خواهد داشت.»




